Elisabeth op EVS in Turkije - 1
Ik ben ondertussen anderhalve maand in Gaziantep, Turkije en ben al helemaal gesettled. Voor zij die nog een introductie nodig hebben: na mijn studies in de antropologie zocht ik naar nieuw avontuur, en Jeugd & Vrede stuurde me op eigen vraag begin februari uit in het kader van EVS (European Voluntary Service) om in een nieuwe omgeving aan jeugdwerk te doen. De organisatie die me wilde ontvangen (Gaziantep Eğitim ve Gençlik Derneği) heeft geen eigen projecten, maar bestaat volledig voor en door EVS. Zij zorgen voor samenwerkingen met organisaties uit de buurt die onze hulp kunnen gebruiken. Momenteel zijn er drie hoofdactiviteiten, maar die worden binnenkort met twee nieuwe activiteiten uitgebreid.
Een verwante organisatie in Gaziantep maakt mozaïeken met drie blinde mannen. De mozaïeken worden verkocht en van dat geld kunnen zij leven. Wij helpen hen elke voormiddag bij het plaatsen van de stenen op het patroon. Daarnaast gaan we twee keer per week anderhalf uur naar het oncologiehospitaal waar we knutselen met jonge kankerpatiëntjes. Tenslotte gaan we twee keer per week – of meer als we zin hebben – naar een tehuis voor jonge gasten die thuis niet meer terecht kunnen. We eten samen met hen, organiseren een spel, koken of knutselen, helpen hen met Engels of spelen gewoon samen muziek. Het tehuis ligt een straat verder dan onze organisatie, dus gewoon even binnenwippen op een vrij moment is heel gemakkelijk en natuurlijk ook heel plezant.
Naast de hoofdactiviteiten hebben we ook een aantal activiteiten die enkel voor de vrijwilligers, wij dus, bestaan. Zo helpen we de twee kokinnen in de keuken; slaan we de beentjes uit bij Turkse volksdans; een medevrijwilliger leert ons de beginselen van Photoshop in het computerlokaal; we gaan we soms hiken in de bergen met een klimleraar; geven Engelse en Duitse les voor geïnteresseerde studenten; en natuurlijk krijgen we zelf ook Turkse les. Op het niveau van alledaagse gesprekken in de winkel, op straat of op de bus kan ik al goed mijn plan trekken. Maar voor complexere dingen sta ik toch nog met mijn mond vol tanden.
Sinds mijn aankomst is er een enorme dynamiek onder de vrijwilligers en in de activiteiten: 'oude' vrijwilligers gaan weg, 'nieuwe' komen toe en brengen nieuwe ervaringen en ideeën in de groep. Niet iedereen heeft veel spelkennis of ervaring in het jeugdwerk, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de grote hoeveelheid talent en enthousiasme dat aanwezig is. Door de veranderingen in de bezetting veranderen ook de groepssfeer, de activiteiten die worden voorgesteld en het programma. Zo is het bijna onmogelijk om door een herhalende alledaagsheid verveeld te worden. Momenteel zijn we met een tiental vrijwilligers, maar op het hoogtepunt waren we met achttien, eigenlijk veel te veel. De organisatie huurt voor ons twee flats op vijf minuutjes wandelafstand van het 'hoofdkwartier'. We leven dus ook na het werk dicht met elkaar samen, wat tot nu toe enorm is meegevallen.
De voorbije twee maanden zijn al een enorme verrijking geweest en ik kan alleen maar hopen dat de rest van mijn verblijf in die trend verdergaat. Ik zou het hier nog over honderdduizenden dingen kunnen hebben, maar ik wil de lezer niet vervelen. Wie mij van dichterbij wil volgen, kan eens een kijkje gaan nemen op morgenlantep.wordpress.com
Hoşca kal!
Elisabeth is de clown:
